امام خميني(ره)

بسيج، ميقات پابرهنگان ومعراج انديشه پاك اسلامي است كه تربيت‌يافتگان آن نام و نشان در گمنامي و بي‌نشاني گرفته‌اند.

 

امام خمینی (ره)

هفته بسيج يادآور رشادت‌ها و جانبازي‌هاي دلاور مرداني است كه براي عزت، سربلندي و استقلال كشور از هرچه دلبستگي‌هاست گذشتند تا دنيا بداند «اگر جهانخواران بخواهند در مقابل دين ما بايستند ما در مقابل همه دنياي آنان خواهيم ايستاد.»

م خميني (ره):

اگر بر كشوري نواي دلنشين تفكر بسيجي طنين انداز شود چشم طمع دشمنان و جهانخواران از آن دور خواهد شد.

مقام معظم رهبري(مد ظله):

بسيج نماد حضور ملي و مقاومت ملي و آگاهي يك ملت است ،آن هم آگاهي همراه با تحرّك ،همراه با معنويت و همراه با اخلاص.

 مقام معظم رهبري(مدظله): شما بسيجيان سربازان امام زمان (عج)و پشتوانه اسلام هستيد

مقام معظم رهبري (مد ظله): بسيجي يعني علي (ع) كه تمام وجودش وقف اسلام بود.

شعر شهید:

به نام آنکه جان را آشنا کرد                 پس از آن سوی خود او را صدا کرد

به نام آنکه در دستان عاشق                  نشانده عطر پر شور شقایق

به نام او که هر شب می نویسم              به عشقش شور مستان در جبینم

به نام او که در تنهائی شب                    میان لحظه ها دل داد در تب

به نام آنکه عشق بی محابا                   به دل انداخت با صد شوروغوغا

به محراب بلند عارفانه                      چنان جانهای عاشق شد نشانه

میان سرزمین حق و باطل                    نهال سبزشان را عشق حاصل

بباید گفت ازآنان که بودند                  از آنانی که شعر خون سرودند

کجا بودید ای رزم آفرینان                  نشان داران عشق و شور و ایمان

سبکبالان خوش بالای افلاک                بچیده پر و بال از عرصه خاک

به ما این خاکیان بسته ي دام                 بگوئید از دیار نور و آرام

بگوئید آن زمین در آسمان بود؟             و یا اندر میان این جهان بود؟

کجا بود آن بلندائی که یک شب           ره صد ساله را آورد بر لب!

نشان از سرزمین عشق بود آن                سر ایمای انگشتان پنهان

همان خاکی که بر رویش نشستید           همان جائی که بار اوج بستید

ویا ما غافلیم از جنس ایمان                دو چشم بسته داریم و غم جان

ندیدیم از ازل دیوار و حایل                که بر جنس شما نور است مایل

کجا این تحفه را بسیار دادند                      شما را شور و ما را عار دادند

مگر از آسمانها عشق بارید                  که جان را از تب ایثار دارید

سکوت ما صدای ننگ دنیاست              وگرنه از شما فریاد برجاست

مراد دل ستانده خوب گفتید                 که عهد خویش غیر از او نبندید

حضورسالهای سبزامید                      هزاران جلوه رخشان خورشید

از ایمان شما بود آن همه شور              تکاپوی شما بر سایه شد نور

از آن پس تاری امید داریم                  سیاهی بر رخ خورشید داریم

تمام لاله ها سر در بر خاک                 تمام سینه ها را خورده صد چاک

تمام قلبها صد زخم دارند                   از آن بی سر بدن ها شرم دارند؟

خداوندا! به دل اندوه داریم                 دلی از دردها انبوه داریم

به عهد خویشتن مردانه رفتند               بدان عهدی که با جانانه بستند

ولی ما با کدامین عهد و پیمان              چنین آسوده ماندیم از غم جان

در این ویرانه با صد رهزن دل               نشستیم و خرامان رفت محمل

گذر کردند از ما هر چه بودند              سرود عشق و مستی خوش سرودند

به غیر دوست هرگز دل نبستند              چنین عشّاق،غیر از او گسستند

خدايا! حال صحرا لاله گون است          رخ اشكش تمام از رنگ خون است

 

نام و نام خانوادگي(شاعر) : محمد مهدي خرّم دل خرق (صحرا)- روستاي خرق-8457945-8458126